حملات DDOS چیست؟ انواع حملات و روش‌های جلوگیری

حملات DDOS چیست ؟

حملات DDoS  یا به طور تفصیلی حمله distributed denial-of-service که در زبان پارسی به آن حمله محروم سازی از سرویس گفته می‌شود، همان حمله‌ی dos است که از چندین کامپیوتر و یا دستگاه مختلف برای ارسال سیلی از requestهای مختلف استفاده می‌کند و از مهمترین انواع حملات سایبری می باشد . هر دو آن‌ها یک سرور و یا وب اپلیکیشن‌ را با هدفِ از دسترس خارج کردن، overload می‌کنند.

 مکانیزم: نحوه عملکرد حملات DDoS

حملات DDoS عمدتاً با بهره‌برداری از پروتکل‌های اتصال شبکه استاندارد—مانند HTTP و TCP—برای غرق کردن برنامه‌ها و نقاط پایانی با ترافیکی بیش از ظرفیت آنها عمل می‌کنند. وب سرورها، روترها و سایر زیرساخت‌های شبکه تنها می‌توانند تعداد محدودی از درخواست‌ها را پردازش کرده و اتصالات محدودی را حفظ کنند. این فرآیند عموماً شامل دو مرحله اصلی است: ایجاد یک بات‌نت و راه‌اندازی کمپین ترافیک فراوان.

الف. ایجاد بات‌نت (Botnet)

اکثر حملات DDoS با استفاده از بات‌نت‌ها اجرا می‌شوند—گروه‌هایی از رایانه‌های آلوده یا دستگاه‌های متصل به اینترنت (از جمله دستگاه‌های اینترنت اشیا یا IoT) که همگی با هم عمل می‌کنند,,.

1. آلودگی: مهاجم با نصب کدهای مخرب یا بدافزار (که “بات” یا “زومبی” نامیده می‌شود)، اغلب با بهره‌گیری از آسیب‌پذیری‌های وصله‌نشده یا اکسپلویت‌های بدافزاری، این ماشین‌ها را ربوده و کنترل می‌کند,,.
2. کنترل: هکر از طریق نرم‌افزار فرمان و کنترل (C2) کنترل از راه دور بر این شبکه دستگاه‌های آلوده به دست می‌آورد. صاحبان قانونی این دستگاه‌های به خطر افتاده معمولاً از اینکه از دستگاه‌هایشان برای حمله استفاده می‌شود، بی‌اطلاع هستند.
3. تأمین: مجرمان سایبری ممکن است بات‌نت‌های خود را بسازند یا صرفاً بات‌نت‌های از پیش ایجاد شده را از دیگران در وب تاریک خریداری یا اجاره کنند، که به این مدل “محروم‌سازی از سرویس به عنوان یک سرویس” (denial-of-service as a service) گفته می‌شود,.

ب. راه‌اندازی سیل ترافیک

هنگامی که بات‌نت ایجاد شد، مهاجم فرمانی صادر می‌کند و تمام بات‌ها را برای دسترسی همزمان به سرور هدف هدایت می‌کند,.

• درخواست‌های غافلگیرکننده: دستگاه‌های موجود در بات‌نت، درخواست‌های اتصال، درخواست‌های HTTP یا بسته‌های دیگر را به آدرس IP هدف ارسال می‌کنند,.
• تخلیه منابع: حجم خالص ترافیک، سیستم هدف را غرق می‌کند و تمام پهنای باند و منابع محاسباتی موجود را مصرف می‌کند,,.
• محروم‌سازی از سرویس: سرور بیش از حد بارگذاری شده و کند می‌شود یا از کار می‌افتد، که باعث می‌شود برای کاربران قانونی غیرقابل دسترس باشد,. مهاجمان ممکن است با استفاده از جعلی‌سازی IP، منبع حملات خود را پنهان کنند، که در آن آدرس‌های IP منبع جعلی برای بسته‌های ارسال شده از بات‌نت ایجاد می‌شود.

یک مثال برای درک این مکانیزم این است که بزرگراهی قوی و دو بانده (زیرساخت سرور شما) را تصور کنید که برای مدیریت حجم معقولی از ترافیک روزانه طراحی شده است. حمله DDoS معادل یک رویداد ناگهانی است که باعث می‌شود هزاران ماشین سعی کنند همزمان از آن بزرگراه استفاده کنند.

تأثیر حملات DDoS بر وب‌سایت‌ها

تأثیر حملات محروم‌سازی از سرویس توزیع‌شده (DDoS) بر وب‌سایت‌ها و سازمان‌ها چشمگیر است، زیرا این حملات عمدتاً باعث اختلال در سرویس می‌شوند که هدف را کند، غیرقابل دسترس، یا کاملاً آفلاین برای کاربران قانونی می‌کند,. این حملات با هدف تخلیه منابع برنامه و زیرساخت شبکه مهندسی شده‌اند,. پیامدهای آن فراتر از مسائل فنی است و منجر به آسیب مالی شدید می‌شود؛ به طوری که میانگین هزینه یک حمله DDoS برای کسب‌وکارهای کوچک می‌تواند تا ۱۲۰,۰۰۰ دلار و برای شرکت‌های بزرگ میلیون‌ها دلار باشد. پیامدهای کلیدی شامل کاهش ترافیک قانونی، از دست دادن کسب‌وکار، و آسیب قابل توجه به اعتبار است,. علاوه بر این، حملات DDoS همیشه تهدید اصلی نیستند؛ آنها ممکن است برای پرت کردن حواس تیم امنیت سایبری استفاده شوند، در حالی که مهاجمان باج‌افزار را مستقر یا داده‌های حساس را استخراج می‌کنند، و سازمان را در برابر سایر جرایم سایبری عمیق‌تر آسیب‌پذیر می‌سازند,.

ابزارهای نظارتی برای مقابله با حملات DDoS

از آنجایی که شناسایی حملات DDoS دشوار است—زیرا علائم حمله اغلب شبیه مسائل قانونی سرویس هستند—پیاده‌سازی ابزارهای نظارتی مناسب برای دفاع به موقع ضروری است. تشخیص مؤثر نیازمند نظارت مستمر و یک سیستم هشدار قابل اعتماد است تا اعلان‌های بی‌درنگ را فراهم کند و تیم‌ها بتوانند حمله را زودتر گرفته و سریع عمل کنند. ابزارهای تخصصی مانند ابزارهای تحلیل ترافیک می‌توانند به شناسایی الگوهای مشکوک کمک کنند، مانند حجم غیرعادی ترافیک که از یک محدوده یا آدرس IP واحد می‌آید، یا افزایش ترافیک در ساعات غیرعادی. فایروال‌های Web application (WAF) مؤلفه‌های نظارتی حیاتی هستند که به عنوان یک پروکسی معکوس بین اینترنت و سرورها عمل می‌کنند و درخواست‌ها را بر اساس مجموعه‌ای از قوانین فیلتر می‌کنند تا فعالیت‌های مشکوک مربوط به حملات لایه ۷ را شناسایی و فیلتر کنند. علاوه بر این، سازمان‌ها می‌توانند از ابزارهای شناسایی و پاسخ نقطه پایانی (EDR) و شناسایی و پاسخ شبکه (NDR) برای نظارت بر زیرساخت به منظور یافتن نشانه‌های سازش، مانند الگوهای ترافیکی غیرعادی، استفاده کنند که امکان پاسخ‌دهی به حوادث در زمان واقعی را فراهم می‌کند. همچنین استفاده از شبکه تحویل محتوا (CDN) و شبکه‌های Anycast، حملات را جذب و پخش می‌کند. ابزارهای حفاظتی شامل ویژگی‌هایی هستند که ترافیک ورودی را برای تحلیل و تشخیص حملات DDoS بازرسی می‌کنند.

حمله dos چیست؟

یک denial-of-service یا حمله dos  با ارسال سیلی از درخواست‌ها و سنگین کردنِ ترافیک، موجب از دسترس خارج شدنِ یک وب‌سایت و یا سایر منابع می‌گردد.

حمله محروم‌سازی از سرویس (DoS) چیست؟

حمله محروم‌سازی از سرویس (Denial-of-Service Attack یا DoS) یک اصطلاح کلی برای حملات سایبری است که هدف اصلی آنها اخلال در عملکرد عادی یک سرویس یا شبکه آنلاین از طریق اشباع منابع آن است. این حملات به گونه‌ای طراحی شده‌اند که برنامه‌ها یا سرویس‌ها را کند یا به طور کامل متوقف کنند. هدف نهایی یک حمله DoS این است که منابع سرور را به طور کامل تخلیه کند تا کاربران قانونی قادر به دسترسی به آن سرویس نباشند.

مکانیزم عملکرد حملات DoS ; این حملات چگونه کار می کنند 

برخلاف برخی دیگر از حملات سایبری که از آسیب‌پذیری‌های امنیتی برای نفوذ به سیستم‌ها سوءاستفاده می‌کنند، حملات DoS به جای آن از پروتکل‌های استاندارد اتصال شبکه—مانند پروتکل انتقال ابرمتن (HTTP) و پروتکل کنترل انتقال (TCP)—استفاده می‌کنند تا نقاط پایانی (Endpoints) و برنامه‌ها را با ترافیکی بیش از ظرفیتشان غرق کنند.

هر سرور وب، روتر، و زیرساخت شبکه‌ای تنها قادر به پردازش تعداد محدودی از درخواست‌ها و حفظ تعداد محدودی از اتصالات در یک زمان مشخص است. حملات DoS با مصرف تمام پهنای باند موجود یک منبع، از پاسخگویی آن منابع به درخواست‌های اتصال و بسته‌های قانونی جلوگیری می‌کنند.

حمله محروم‌سازی از سرویس (DoS)  شامل چه بخش هایی میشود ؟

حمله محروم‌سازی از سرویس (DoS) در واقع یک دسته‌بندی کلی‌تر از حملات سایبری است که شامل تمام حملاتی می‌شود که هدفشان کند کردن یا متوقف کردن برنامه‌ها یا سرویس‌ها است. این نوع حملات برای مختل کردن سرویس‌های شبکه طراحی شده‌اند تا منابع یک برنامه را تخلیه کنند و در نهایت عملکرد وب‌سایت را ضعیف کرده یا آن را به طور کلی آفلاین سازند.

تفاوت اصلی حمله DoS با حمله توزیع‌شده (DDoS) در منبع حمله است: در یک حمله DoS، مهاجم از یک اتصال اینترنتی واحد استفاده می‌کند تا هدف را با سیل درخواست‌های جعلی بمباران کند یا سعی کند از آسیب‌پذیری‌های امنیت سایبری سوءاستفاده کند. در مقابل، حمله DDoS از هزاران (یا حتی میلیون‌ها) دستگاه متصل برای انجام این کار استفاده می‌کند، که مقیاس آن را بسیار بزرگ‌تر و دفاع در برابر آن را دشوارتر می‌سازد.

نحوه عملکرد:

سرورها، روترها، و سایر زیرساخت‌های شبکه تنها می‌توانند تعداد محدودی از درخواست‌ها را در یک زمان پردازش کرده و اتصالات محدودی را حفظ کنند. حملات DoS با سوءاستفاده از پروتکل‌های استاندارد اتصال شبکه، مانند پروتکل انتقال ابرمتن (HTTP)، پهنای باند موجود منبع را به طور کامل مصرف می‌کنند. با استفاده از این حجم زیاد ترافیک، حمله DoS از پاسخگویی منابع به درخواست‌های اتصال قانونی جلوگیری می‌کند و در نهایت باعث کند شدن یا از کار افتادن سیستم هدف می‌شود. این امر منجر به ایجاد وقفه در سرویس و عدم دسترسی کاربران قانونی به سایت یا سرویس آنلاین می‌شود.

اگرچه حملات DoS (و DDoS) مستقیماً از آسیب‌پذیری‌های امنیتی برای نفوذ به سیستم‌ها استفاده نمی‌کنند، اما ممکن است مهاجمان هنگام انجام حمله، به پایگاه داده نفوذ کرده و اطلاعات حساس را به دست آورند,. حمله DoS می‌تواند از چند ساعت تا چند روز به طول انجامد,.

تفاوت DOS و DDOS در چیست؟

یک حمله‌ی DOS با پر کردنِ ترافیک سرور، آن را تحت‌الشعاع قرار داده و وب‌سایت یا سایر منابع را از دسترس خارج می‌کند. حمله‌ی دیداس  شباهت زیادی به تهدید قبلی دارد، اما از سیستم‌های بیشتری استفاده می‌کند تا سیل ترافیک را تشدید نموده و با بارگذاریِ بیش از حد، خدمات را مختل کند.

زمانی که یک سرور، با حجمی از پکت‌های Transmission Control Protocol/User Datagram Protocol (TCP/UDP) روبرو می‌شود که فراتر از قدرت پردازش‌اش باشد، ممکن است از دسترس خارج شود یا کل عملکرد سیستم دچار لغزش گردد.

اصلی‌ترین تمایز بین حملات dos و ddos به مقیاس و رویکرد آن‌ها اشاره دارد. حمله‌ی dos، به صورت system-on-system بوده که طی آن، یک منبع در تلاش است تا سرویس‌های سیستم هدف را مختل کند. این در حالی است که ddos ، شامل سیستم‌های متعدد بوده که برای غلبه بر یک هدف واحد، با هم هماهنگ هستند. این دو تهدید امنیتی، تفاوت‌های دیگری هم دارند که شامل ماهیت یا تشخیص آن‌ها می‌شود که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم.

• سهولت تشخیص/خنثی‌سازی: با توجه به این‌که حملات dos از یک منبعِ واحد، سرچشمه می‌گیرند، شناساییِ آن منبع و disconnect کردن از سرور، کار پیچیده‌ای نیست. یک فایروال نسبتا حرفه‌ای نیز می‌تواند، این حملات را مسدود کند. اما یک حمله‌ی دیداس از لوکیشن‌های مختلف، کنترل شده، بنابراین تشخیص آن، بسیار دشوار است.
• سرعت حمله: به این دلیل که دیداس از لوکیشن‌های متعدد، نشات می‌گیرد، از سرعت بالاتری در مقایسه با dos برخوردار است. از طرفی سرعت بالا، منجر به تشخیص دشوارترِ آن شده، طبیعتا نتایج فاجعه‌بارتری، به بار خواهد آورد.
• حجم ترافیک: در حملات ddos از bot یا zombieهای متعدد، استفاده شده، تا به طور همزمان، حجم وسیعی از ترافیک را از لوکیشن‌های مختلف به سوی هدف، ارسال کند تا قابل شناسایی نباشد.
• نحوه اجرا: یک DDOS ، با به‌کارگیریِ چندین هاستِ آلوده به بدافزار (bot) و ایجاد شبکه‌ای از botnetها، حمله‌ی خود را برنامه‌ریزی نموده و با سرور command-and-control (C&C) آن را به سرانجام می‌رساند. در مقابل، حمله‌ی dos، از اسکریپت یا ابزاری برای اجرای حمله‌ی خود از یک دستگاه واحد استفاده می‌کند.
• ردیابیِ منبع یا منابع: به‌کارگیریِ شبکه‌ای از بات‌نت‌ها در حملات DDOS به این معناست که ردیابیِ منبع اصلی، کاملا پیچیده و دشوارتر از حمله‌ی dos است.

 انواع حملات DDOS و DOS

به طور کلی حملات dos و ddos، اَشکال مختلف و کاربردهای مختلفی دارند. ممکن است با اهدافی مانند ورشکستگی یک سازمان، از میدان خارج کردنِ رقبا، منحرف ساختن از سایر  حملات و یا حتی رساندن یک پیام انجام شوند. موارد ذیل به رایج‌ترین شکلِ این تهدیدات اشاره دارند.

• حمله  (Teardrop attack)

این تهدید امنیتی که یکی از انواع حمله‌ی dos محسوب می شود اقدام به ارسال fragmentهای فراوانی از داده های پروتکل اینترنت (IP) به شبکه‌ می کند. این fragmentها، واحدهای کوچک‌تری از داده هستند که از شکسته شدنِ پکت‌های بزرگ، ایجاد شده تا توانایی شبکه‌ی هدف برای کامپایل کردن مجدد آن‌ها دشوار شده و به اختلال منجر گردد.

به عنوان مثال ممکن است یک مهاجم سایبری، پکت‌های فراوانی از دیتا را به fragmentهای متعدد تقسیم نموده تا قربانی، آن‌ها را دوباره کنار هم قرار دهد. البته گاها مهاجم به این کار بسنده نکرده و نحوه‌ی break down کردن دیتا را نیز دستکاری می‌کند تا سیستم هدف، بیشتر سردرگم شود. این دستکاریِ تعمدی، توانایی سیستم را در جمع‌آوری مجددِ قطعات کوچک داده، مختل می‌نماید.

• حمله (Flooding Attack)

حمله flooding نیز نوعی dos است که requestهای متعددی برای ایجاد اتصال به سرور ارسال نموده، اما این فرایند را کامل نمی‌کند و سرور را با درخواست‌های ناقص یا تایید نشده برای اتصال، رها می‌کند.

به عبارت دقیق‌تر در این حمله مهاجم، درخواست‌های متعددی را به عنوان یک کلاینت به سرور ارسال نموده، اما اقدامات بعدی را برای برقراری ارتباط، انجام نمی‌دهد. زمانی که سرور با حجم فراوانی از این درخواست‌های ناقص روبرو شود، دیگر قادر به پاسخگویی به کلاینت‌های واقعی نمی‌باشد.

• حمله IP Fragmentation

یک IP fragmentation attack به نوعی حمله‌ی dos اشاره دارد که پکت‌های دیتایی که ارسال می‌کند، به طوری تغییرشکل یافته هستند که، کنار هم قرار دادنِ آن‌ها توسط سرور، غیر ممکن باشد. بنابراین وقتی شبکه با حجم فراوانی از پکت‌های غیر قابل پردازش، روبرو می‌شود از دسترس خارج می‌گردد.

• حملات (volumetric attack)

نوعی حمله دیداس است و برای استفاده‌ی کل پهنای باند استفاده می‌شود. در این حمله، یک بات‌نت که توسط مهاجم، کنترل می‌شود، حجم بسیار زیادی درخواست، غالبا به صورت پروتکلInternet Control Message Protocol (ICMP)  به سوی سرور، ارسال می‌کند. این سیل درخواست، منجر به کندی یا توقف کامل خدمات در شبکه هدف می‌گردد.

• حمله‌ی (protocol attack)

نوعی ddos است که آسیب‌پذیری‌های موجود در لایه‌های ۳ (network) و ۴ (transport) از مدل OSI را مورد اکسپلویت قرار می‌دهد. ممکن است در این حمله، از توالیِ TCP connection؛ یعنی فرایندی که طی آن، دو دستگاه، قبل از تبادل دیتا، با هم کانکت می‌شوند، استفاده گردد که یا درخواست‌ها را، پاسخ نمی‌دهد و یا با IP address جعلی این کار را انجام می‌دهد. در هر صورت، انباشته شدن درخواست های بی پاسخ، منابع شبکه را مصرف نموده و موجبِ از دسترس خارج شدن شبکه می‌گردد.

• حمله  (application-based attack)

نوعی دیداس است که به طور خاص، لایه ۷ مدل OSI را هدف قرار می‌دهد. حمله‌ی Slowloris، نمونه‌ای از این نوع تهدیدات است که طی آن، مهاجم اقدام به ارسال ناقصِ درخواست‌های Hypertext Transfer Protocol (HTTP) نموده اما هرگز آن‎‌ها را تکمیل نمی‌کند. سپس به صورت دوره‌ای و برای هر درخواست تکمیل نشده، یک HTTP header ارسال می‌شود که در نهایت به مسدود شدن منابع شبکه می‌انجامد. مهاجم تا جایی این حمله را ادامه می‌دهد که هیچ کانکشن جدیدی توسط سرور ایجاد نشود. شناسایی این نوع حمله، بسیار دشوار است، زیرا برخلافِ انواع دیگر حملات سایبری، از پکت‌های ناقص و حداقل پهنای باند استفاده کرده و کمتر دیده می‌شود.

مثال‌های واقعی از حملات DDoS

در سال‌های اخیر، حملات DDoS متعددی رخ داده است که تأثیرات گسترده‌ای بر سازمان‌ها و شرکت‌ها داشته است. به عنوان مثال، در سپتامبر ۲۰۲۴، بات‌نت جدیدی به نام Gorilla بیش از ۳۰۰,۰۰۰ حمله DDoS را علیه سازمان‌های مختلف در بیش از ۱۰۰ کشور انجام داد. این حملات با استفاده از تکنیک‌های مختلفی مانند UDP flood، SYN flood و سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌های موجود در سیستم‌ها صورت گرفت.

روش‌های مقابله با حملات DoS و DDoS

برای مقابله با حملات DoS و DDoS، می‌توان از ترکیبی از روش‌های پیشگیرانه و واکنشی استفاده کرد:

1. استفاده از فایروال‌های پیشرفته Fortinet : فایروال‌های نسل جدید فورتی نت (NGFW)  می‌توانند ترافیک مخرب را شناسایی و مسدود کنند.

2. استفاده از سیستم‌های تشخیص و جلوگیری از نفوذ (IDS/IPS): این سیستم‌ها می‌توانند الگوهای ترافیک غیرعادی را شناسایی کرده و اقدامات لازم را برای جلوگیری از حمله انجام دهند.

3. استفاده از شبکه‌های تحویل محتوا (CDN): با توزیع محتوا در سرورهای مختلف، می‌توان تأثیر حملات را کاهش داد.

4. پیاده‌سازی مکانیزم‌های محدودیت نرخ (Rate Limiting): با محدود کردن تعداد درخواست‌ها از یک منبع خاص، می‌توان از مصرف بیش از حد منابع جلوگیری کرد.

5. استفاده از سرویس‌های محافظت از DDoS: سرویس‌های تخصصی وجود دارند که می‌توانند ترافیک ورودی را فیلتر کرده و ترافیک مخرب را مسدود کنند.

6. به‌روزرسانی منظم سیستم‌ها و نرم‌افزارها: با به‌روزرسانی مداوم، می‌توان از سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده جلوگیری کرد.

7. آموزش کارکنان: آگاهی‌بخشی به کارکنان در مورد تهدیدات سایبری و روش‌های مقابله با آن‌ها می‌تواند به کاهش خطرات کمک کند.

تأثیرات حملات DoS و DDoS بر سازمان‌ها و شرکت‌ها

حملات DoS و DDoS می‌توانند اثرات مخربی بر روی سازمان‌ها و شرکت‌ها داشته باشند که فراتر از اختلال در سرویس‌دهی است. برخی از مهم‌ترین این اثرات عبارت‌اند از:

۱. از دست رفتن درآمد

برای شرکت‌هایی که به صورت آنلاین فعالیت می‌کنند، به ویژه فروشگاه‌های اینترنتی، بانک‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات دیجیتال، هر دقیقه از دسترس خارج شدن سرویس می‌تواند منجر به کاهش درآمد قابل توجهی شود. برای مثال، یک فروشگاه اینترنتی که به دلیل حمله DDoS به مدت چند ساعت از دسترس خارج شود، ممکن است میلیون‌ها تومان فروش از دست بدهد.

۲. آسیب به شهرت و اعتماد مشتریان

مشتریان انتظار دارند که خدمات آنلاین همیشه در دسترس باشند. در صورتی که یک سرویس به طور مکرر دچار اختلال شود، کاربران اعتماد خود را به آن از دست می‌دهند و ممکن است به سراغ رقبا بروند. این موضوع به‌ویژه برای شرکت‌های فناوری، بانک‌ها و پلتفرم‌های ارائه خدمات آنلاین حیاتی است.

۳. هزینه‌های بازیابی و مقابله

شرکت‌ها مجبورند برای مقابله با حملات DDoS، هزینه‌های قابل توجهی را برای بهبود زیرساخت‌ها، خرید تجهیزات امنیتی و استخدام متخصصان امنیت سایبری متحمل شوند. همچنین، در مواردی که حمله منجر به آسیب دیدن سرورها و زیرساخت‌ها شود، هزینه‌های بازسازی نیز به هزینه‌های کلی اضافه خواهد شد.

۴. اثرات قانونی و مقرراتی

در برخی از صنایع، شرکت‌ها موظف به حفظ امنیت و دسترس‌پذیری سرویس‌های خود هستند. اگر یک سازمان به دلیل حملات سایبری نتواند تعهدات خود را انجام دهد، ممکن است با جریمه‌های قانونی مواجه شود.

نمونه‌هایی از حملات DDoS در دنیای واقعی

۱. حمله DDoS به Dyn در سال ۲۰۱۶

در سال ۲۰۱۶، یک حمله عظیم DDoS به یکی از بزرگ‌ترین ارائه‌دهندگان خدمات DNS یعنی Dyn صورت گرفت. این حمله باعث اختلال در دسترسی به وب‌سایت‌های بزرگی مانند توییتر، نتفلیکس، گیت‌هاب و بسیاری دیگر شد. مهاجمان از یک بات‌نت معروف به نام Mirai استفاده کردند که شامل صدها هزار دستگاه اینترنت اشیا (IoT) آلوده بود.

۲. حمله به GitHub در سال ۲۰۱۸

در سال ۲۰۱۸، GitHub که یکی از محبوب‌ترین پلتفرم‌های میزبانی کد است، هدف یکی از بزرگ‌ترین حملات DDoS تاریخ قرار گرفت. در این حمله، بیش از ۱.۳ ترابیت بر ثانیه ترافیک مخرب به سمت سرورهای GitHub هدایت شد. این شرکت توانست با استفاده از سرویس‌های محافظت DDoS، حمله را ظرف چند دقیقه کنترل کند.

۳. حملات DDoS علیه بانک‌های ایرانی

در سال‌های اخیر، برخی از بانک‌های ایرانی نیز هدف حملات DDoS قرار گرفته‌اند. این حملات عمدتاً با هدف از دسترس خارج کردن سامانه‌های بانکی و ایجاد بی‌اعتمادی در مشتریان انجام شده‌اند.

مقابله با حملات DDoS: راهکارهای پیشرفته

برای جلوگیری از حملات DDoS و کاهش تأثیرات آن‌ها، سازمان‌ها باید از ترکیبی از راهکارهای امنیتی استفاده کنند. برخی از راهکارهای پیشرفته عبارت‌اند از:

۱. استفاده از فناوری هوش مصنوعی و یادگیری ماشین

سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند الگوهای رفتاری ترافیک را بررسی کرده و حملات DDoS را در مراحل اولیه شناسایی و مسدود کنند. این سیستم های امنیتی به خصوص در فایروال های نسل جدید NGFW فورتی نت  و با بهره گیری از جدیدترین الگو های ماشین لرنینگ بکار گرفته میشود .

۲. تقسیم بار (Load Balancing)

با استفاده از تکنیک‌های تقسیم بار، ترافیک مخرب می‌تواند به چندین سرور توزیع شود تا از فشار روی یک نقطه خاص جلوگیری شود.

۳. استفاده از شبکه‌های توزیع محتوا (CDN)

CDNها می‌توانند درخواست‌های کاربران را از نزدیک‌ترین سرور پاسخ دهند و مانع از تمرکز بیش از حد ترافیک روی سرور اصلی شوند.

۴. بهینه‌سازی زیرساخت‌های ابری

مهاجمان معمولاً به دنبال نقاط ضعف در زیرساخت‌های سنتی هستند. استفاده از سرویس‌های ابری که منابع مقیاس‌پذیر دارند، می‌تواند در برابر حملات DDoS مقاومت بیشتری ایجاد کند.

علائم رایج حمله DDoS (Distributed Denial-of-Service) اغلب شبیه مشکلات عادی فناوری هستند که شناسایی آن‌ها را دشوار می‌کند.

با این حال، نشانه‌های کلیدی که ممکن است نشان‌دهنده یک حمله DDoS باشند عبارتند از:

• سرعت کند آپلود یا دانلود.
• غیرقابل دسترس شدن یک وب‌سایت.
• قطع شدن اتصال اینترنت.
• وجود رسانه‌ها و محتوای غیرعادی.
• مقادیر بیش از حد اسپم.

لازم به ذکر است که این علائم می‌توانند برای مدت زمان‌های متفاوتی، از چند ساعت تا چند ماه، ادامه داشته باشند و شدت حمله نیز می‌تواند متفاوت باشد. شباهت این علائم به مشکلات معمولی خدمات، مانند صفحات وب که کند بارگذاری می‌شوند، دقیقاً دلیلی است که تشخیص را دشوار می‌کند، به خصوص که بسیاری از شرکت‌ها ممکن است افزایش ناگهانی ترافیک اینترنت را در صورت راه‌اندازی محصولات یا خدمات جدید خود، خوش‌یمن بدانند.